Tachtig en honderdtwintig

Ik begin liever met iets anders, want dat legt beter uit waar het over gaat.

Zit je hier zelf mee? Leg het me in twee zinnen voor. Ik lees het zelf.

Wat doe je als je geen kleuren kunt herkennen? Of letters? Je zoekt omwegen, zodat het alsnog werkt. Je neemt nooit de makkelijke weg, want die is er voor jou niet. En daar word je goed in.

Wat is er toen tegen mij gezegd?

Dat je twee helften hebt: de ene werkt tot tachtig procent en de andere op honderdtwintig. En laat het nou net die honderdtwintig zijn waar creativiteit en buiten de lijnen denken vandaan komen. Dat is mijn superpower.

Ik zeg er meteen bij dat dit een beéld is en geen biologie. Zo is het mij ooit uitgelegd, het is blijven hangen, en het klopt met hoe het voelt. Het is geen onderzoek en ik ga er ook niet mee doen alsof het dat is.

Je neemt nooit de makkelijke weg, want die is er voor jou niet.

En die tachtig dan?

Die vind ik niet erg. Daar heb ik een creatieve oplossing voor gevonden. Dat is eigenlijk het hele punt van dit verhaal: niet dat er ergens honderdtwintig staat, maar dat je voor die tachtig iets moet verzinnen, en dat je dat verzinnen dus jarenlang oefent.

Ik heb ADD, en ik noem dat voluit mijn superpower. Niet omdat het een voordeel is dat je cadeau krijgt. Wel omdat je nooit de standaardroute hebt kunnen nemen, en daardoor geoefend bent in het zoeken naar een deur die wél opengaat.

Heb je dat nodig voor dit werk?

Nee. Absoluut niet. En het is ook geen garantie dat je er goed in bent. Ik ken genoeg mensen met dezelfde diagnose die dit werk verschrikkelijk zouden vinden. Het is geen eis en het is geen keurmerk.

Ik vertel het omdat het mijn verhaal is en omdat mensen die het herkennen er iets aan hebben. Niet om er een categorie van te maken.

Wat koopt een klant er dan van?

De gewoonte, niet het kenmerk. Iemand die gewend is dat de voordeur niet opengaat, gaat vanzelf om het huis heen kijken. Dat is precies wat je nodig hebt als een proces vastloopt op een regel die ooit door iemand is bedacht.

Dat is dezelfde beweging als bij de baksteen en bij
de sticker op de telefoon: niet de discussie winnen, maar een andere route zoeken naar hetzelfde doel.

Waarom vertel ik dit hardop?

Omdat ik het lang niet deed. Het voelde als iets uitleggen wat je liever niet uitlegt. Inmiddels denk ik dat het precies andersom werkt: mensen doen zaken met een mens, en dit hoort bij die mens.

Als het makkelijk kon, kon iedereen het.

Dat is ook waarom deze site uit verhalen bestaat en niet uit een lijst diensten: aan een verhaal kun je zien of iemand het echt heeft meegemaakt.

Waarom dat werkt als je jezelf op de markt zet, staat op
jij wordt het merk. En wat er gebeurt als je te netjes naar buiten treedt, op jullie zijn te mooi.

Wat is de les?

Het gaat niet om die honderdtwintig. Het gaat erom dat je voor die tachtig steeds iets moest verzinnen, en dat je dat verzinnen daardoor jarenlang hebt geoefend. Wat als een tekort voelde, is waar het vandaan komt.