Mijn compagnon is ook mijn vrouw

Wat Eline doet

Zij begrijpt wat iemand wil en vertaalt dat naar een verhaal: hoe het eruit moet zien en hoe iemand het straks gaat gebruiken. Ze denkt in details, en dan bedoel ik de details waar het op stukloopt, de knop die op de verkeerde plek staat, de zin die twee dingen tegelijk zegt, de stap die niemand in het echt zo zet.

Zit je hier zelf mee? Leg het me in twee zinnen voor. Ik lees het zelf.

Dat klinkt als een zachte rol en dat is het allerminst. Het is het moeilijkste stuk van elk project, en het is ook het stuk waar de meeste dingen misgaan die pas maanden later opvallen.

Iemand kan tot in detail vertellen wat hij wil en toch iets heel anders bedoelen. Niet omdat hij het niet weet, maar omdat hij het beschrijft in de woorden van het systeem dat hij nu heeft. Wie dat letterlijk overneemt, bouwt het oude systeem opnieuw, met een nieuwe kleur.

Wat wij samen zijn

Wij zijn samen de vertaalslag. Ik ben degene die het probleem uit elkaar haalt, verbanden ziet en het naar techniek vertaalt. Zij is degene die het terugvertaalt naar de mens die het straks moet gebruiken. Zonder haar bouw ik iets dat klopt maar dat niemand fijn vindt.

Dat wij dat allebei apart doen is niet bijzonder; elk bureau heeft wel iemand voor allebei. Wat bij ons anders is, is dat er geen overdracht tussen zit. Geen briefing, geen document, geen vergadering waarin het ene hoofd het andere probeert bij te praten.

En dat scheelt niet alleen tijd. Het scheelt de dingen die tijdens zo’n overdracht altijd wegvallen: het gevoel dat je bij een klant kreeg, de aarzeling in een zin, het ding dat iemand er half achteraan zei.

Zonder haar bouw ik iets dat klopt maar dat niemand fijn vindt.

Waarom twee verschillende hoofden beter zijn dan twee dezelfde

Omdat iemand die net zo denkt als jij, jou nooit tegenhoudt. Ik ben van de mogelijkheden en de verbanden en ik loop makkelijk te hard. Eline ziet dan als eerste dat het voor de gebruiker te ingewikkeld wordt. Dat is geen rem, dat is een stuurwiel.

Op een andere pagina van deze site schrijf ik dat je tegengas nodig hebt om ergens te komen. Dat is niet toevallig. Ik heb het thuis georganiseerd.

Het omgekeerde geldt net zo goed. Als zij vindt dat iets niet kan, is mijn eerste vraag waarom niet, en soms blijkt het dan gewoon te kunnen. Dat werkt alleen als je allebei weet dat de ander het goed bedoelt, en dat is nou precies het voordeel.

Samen, overal

Is dat niet lastig, samenwerken met je vrouw?

Dat is de vraag die iedereen stelt, en het eerlijke antwoord is dat werk en thuis bij ons niet twee gescheiden dingen zijn. De beste ingevingen komen zelden op kantoor. Ze komen op een zaterdag, bij de koffie, als er niemand meekijkt.

Er zit een keerzijde aan die ik niet wil verzwijgen: er is geen moment waarop het er niet over kan gaan. Wie daar niet tegen kan, moet dit niet doen. Wij kunnen er wel tegen, en ik denk dat dat komt doordat we het allebei oprecht leuk vinden.

Wat ik ondernemers die hetzelfde overwegen zou meegeven: doe het alleen als jullie echt verschillende dingen goed kunnen. Twee mensen die hetzelfde kunnen, gaan elkaars werk overdoen. Twee mensen die elkaar aanvullen, maken elkaar beter.

Wat een klant hiervan merkt

Dat er geen ruis tussen zit. Je legt je probleem één keer uit en het komt bij allebei terecht, met dezelfde toon en dezelfde twijfels erin. Er is niemand die je verhaal onderweg heeft samengevat.

En je krijgt twee soorten weerwoord. Van mij hoor je of iets technisch verstandig is en wat het gaat kosten als het groeit. Van haar hoor je of iemand het straks ook echt zo gaat gebruiken. Die tweede vraag wordt in dit vak veel te weinig gesteld.

Dat is ook waarom ik niet in werken op afstand geloof. Dit soort samenwerken bestaat alleen als je dicht bij elkaar zit. Wij onderling, en wij bij jou.

Wat is de les?

Twee mensen die hetzelfde kunnen, gaan elkaars werk overdoen. Twee die elkaar aanvullen maken elkaar beter. Dat geldt voor een compagnon, en het geldt net zo goed voor wie je inhuurt.