Marketing met een C
“Marc van marketing.” Zo word ik op een verjaardag voorgesteld. Hardop hoor je er niets bijzonders aan; opgeschreven klopt er iets niet, want mijn naam staat er al in.
Wat is dit?
Marceting is geen dienst maar een manier van kijken. Ik verkoop geen campagnes: ik zoek uit waar iemand afhaakt en wat daar gebeurt. Dat werk begint bij een gesprek, niet bij een plan — en het antwoord ligt meestal ergens waar je niet zocht.
Dat is geen woordgrapje maar precies waar dit vak over gaat. Iets wat niet helemaal klopt houdt je een halve seconde vast, en die halve seconde is alles wat je krijgt.
Soms moet je iemand even prikken. Iets zeggen wat hij niet verwacht, en aan de reactie zie je wie er tegenover je zit.
Waar sta jij in het schap?
Bovenin de dure merken, op ooghoogte de bekende, onderin bijna onzichtbaar het huismerk. Elke plank trekt een ander soort klant en kost je iets anders. Je staat al ergens — de vraag is of je die plek gekozen hebt.
Tik een plank aan
Je wordt gezocht, niet gevonden. Wie bovenin staat wordt minder vaak aangeraakt en vaker bewust gekozen. Je hebt minder klanten nodig en je moet elke keer uitleggen waarom. Zeg je dat niet goed, dan pakt iemand de plank eronder.
Je wordt vergeleken. Op ooghoogte staat iedereen naast elkaar en beslist het verschil. Dat verschil moet er zijn en zichtbaar zijn, anders wint de prijs — en die vergelijking verlies je van iemand met meer volume.
Je wordt gepakt, niet gekozen. Onderin gaat het alleen over het bedrag. Bij een klant van mij zat daar 15 procent marge tegen 48 procent bovenin — en de meeste klachten kwamen van de goedkoopste klanten.
Je staat al ergens. De vraag is of je die plek gekozen hebt of dat hij je is overkomen.
Ik zie vaak verbanden tussen dingen die niets met elkaar te maken lijken te hebben. Iets wat werkt in de camerawereld blijkt te passen bij een vastgoedvraag; iets wat ik voor opvolging bouwde past een maand later in een offerteproces. Waar dat vandaan komt weet ik niet zeker, en ik ga ook niet doen alsof: ik heb ADD en noem dat zelf mijn superpower, maar dat is mijn ervaring en geen verklaring.
Wat ik wél weet: als de gewone route bij jou nooit werkt, ga je vanzelf omwegen zoeken. Vraag iemand die geen kleuren kan zien om iets roods, en hij lost het op met wat hij wél heeft — helderheid, plek, vorm. Niet omdat hij slimmer is, maar omdat de makkelijke weg er voor hem niet ligt. Dat is de gewoonte die overblijft, en die is bruikbaar.
De keerzijde hoort erbij, anders is het reclame. Zodra iets af is verveel ik me, en dan wil ik het gaan verbeteren terwijl het prima werkt. Ik heb mensen om me heen nodig die zeggen: dit is klaar, laat staan.
Passie is niet te koop. Met passie word je niet geboren — passie ontwikkelt zich. Het is wat mij ’s ochtends doet opstaan.
Waar gewerkt wordt, mag dat best te zien zijn. Te schoon en te mooi is soms net iets te klinisch.
Hoe ziet dat er in het echt uit?
Drie keer een zin van een klant, en wat er daarna anders ging. Alle drie staan ze verderop helemaal uitgeschreven.
Een schilders- en stukadoorsbedrijf
“Jullie zijn te mooi.”
Goed werk, nette bus, strakke uitstraling — en juist daardoor kwamen ze niet binnen bij de woningen tussen de vier en zes ton. De klant zei precies waarom, alleen hoorde niemand het. Hoe dat zat
Een installateur, sinds voorjaar 2026
“Ik kom thuis en de offertes staan er al.”
De prijs staat nu op zijn website. Wie het te veel vindt belt niet meer, en wie wel belt is al half overtuigd. Meer aanvragen en minder werk, tegelijk. Hoe dat werkt
Een meubelzaak
“Kun jij iets doen aan mijn vindbaarheid?”
Hij vroeg om vindbaarheid. Het antwoord ging over iets anders, en het bezwaar dat je nu al denkt kwam bij hem ook meteen boven. Wat ik hem adviseerde
Wanneer moet je mij hier niet voor bellen?
Als je iemand zoekt die uitvoert wat je al bedacht hebt. En als je wilt horen dat het goed is zoals het is — dat hoor je hier niet automatisch, en daar zit precies waar je voor betaalt.
Zit je hier tegenaan?
Vertel in twee zinnen wat er nu gebeurt. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou veranderen, wat ik zou laten staan, en of het bij mij hoort of bij iemand anders. Het eerste gesprek kost niets.