“Jullie zijn ingehuurd door de Belgische maffia”
Een spoedklus, zes camera’s, tevreden klant, meteen betaald. Een week later kregen we een telefoontje dat we tien jaar later nog navertellen. En de belangrijkste vraag is niet wat hij dacht, maar wat wij vooraf hadden kunnen zien.
Ingesproken door Marc Herdes · Almere · uitgeschreven op
Dit speelde zich ruim tien jaar geleden af. Een spoedklus op locatie: een camerasysteem,
uit mijn hoofd zes camera’s. Alles keurig opgeleverd, direct betaald, klant tevreden. Niets
aan de hand.
Een week lang deden ze niets bijzonders. Toen ging de telefoon.
Wat was er vooraf al vreemd?
De kabels lagen er al, en ze waren bijna nieuw. De klant had ze niet zelf
getrokken; een ander bedrijf had dat gedaan. In ons vak is dat een raar gegeven, want dan denk je
meteen: waarom heeft dat bedrijf de camera’s er dan niet bij geleverd?
We hebben er destijds schouderophalend overheen gekeken. Werk is werk. Achteraf is dat het
enige signaal dat er was, en het was er wel degelijk.
“Waarom bespioneren jullie ons?”
Waarom bespioneren jullie ons?
Waarom bespioneren jullie ons
Hij schreeuwde, en op de achtergrond herhaalde zijn vrouw elk woord.
Wat gebeurde er een week later?
De telefoon ging. Een woedende man, schreeuwend, met op de achtergrond zijn
vrouw die elk woord herhaalde als een echo. Waarom bespioneren jullie ons? Waarom liggen jullie
in de bosjes te kijken wat wij doen? Waarom houden jullie ons via die camera’s in de
gaten?
Wij snapten er niets van. Hij legde het uit, maar begrijpen deden we het niet.
En toen kwam de zin
“We weten wie jullie zijn. Jullie zijn lid van de
Belgische maffia, en jullie zijn ingehuurd om ons in de gaten te
houden.”
Bij het ophalen van de spullen kwam de rest van het verhaal. Hij had een mensenhandelnetwerk
gemeld bij de politie in België, kende iemand die daar vastzat, en had daaruit
geconcludeerd dat wij waren ingehuurd om hem te volgen.
Wat hebben we gedaan?
We hebben aangeboden de spullen op te halen en het volledige bedrag terug te
betalen. De volgende dag stonden we er. Een hand gegeven, geen koffie gedronken, en met piepende
banden weggereden.
Dat klinkt hard, maar het was opluchting. Wij houden niet van problemen. Wij willen blije
klanten die kunnen waarderen wat er staat — en dit rook van begin tot eind naar
narigheid.
Waarom betaal je met plezier geld terug?
Omdat de rekening niet het probleem is. Een klus die verkeerd zit kost je
maanden aan telefoontjes, mails en gedoe, en dat staat op geen enkele factuur. Het bedrag
teruggeven is dan de goedkoopste oplossing die er is.
Dat is dezelfde afweging als bij het verhaal over het beleg,
alleen andersom: daar was het geld het probleem, hier de samenwerking.
Wat waren we blij dat we het geld mochten teruggeven.
Wat is de les?
Dat je vooraf soms al iets ziet. Bij ons waren dat die kabels van een ander
bedrijf. Niet omdat dat verdacht is, maar omdat het een vraag oproept die we niet gesteld hebben:
waarom is die vorige partij weggegaan?
Sindsdien stel ik die vraag wel. Niet om iemand te wantrouwen, maar omdat het antwoord bijna
altijd iets vertelt over hoe de samenwerking gaat lopen. Dat is precies waar
prikken over gaat.
Wil je dit voor je eigen bedrijf uitgezocht hebben?
Schrijf in twee zinnen wat er nu gebeurt. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou veranderen, wat ik zou laten staan, en of het bij mij hoort of bij iemand anders. Een eerste gesprek kost niets.
Zit je hier tegenaan?
Vertel in twee zinnen wat er misgaat. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou bouwen, wat ik zou laten liggen, en of het bij mij thuishoort of bij iemand anders.