Je werkt zoals je software het wil

Ik zie dit opvallend vaak, en bijna niemand die het zelf zegt.

Zit je hier zelf mee? Leg het me in twee zinnen voor. Ik lees het zelf.

Hoe komt het dat een pakket bepaalt hoe je werkt?

Elk pakket dat je koopt is gebouwd voordat jij het kocht, naar de werkwijze van iemand anders. Gebruik je het lang genoeg, dan buigt je eigen manier van werken ernaartoe, niet met een besluit maar met honderd kleine toegevingen. Dat is zelden opgemerkt en bijna nooit opgeschreven.

Waar ik het aan merk

Meestal aan een zinnetje. “Dat kan niet in het systeem.” Of: “We doen het zo omdat het anders niet doorkomt.” Of het allermooiste: “Zo werkt het nu eenmaal.”

Dat laatste is geen uitleg maar een gestopt gesprek. Iemand heeft ooit geprobeerd het anders te doen, het lukte niet, en daarna is de reden vergeten en de gewoonte gebleven.

Vraag je door, dan blijkt het bijna nooit over het werk te gaan. Het gaat over een veld dat verplicht is, een status die niet bestaat, een volgorde die vastligt. Het bedrijf heeft zich naar het scherm geplooid.

Waarom niemand dat als een probleem ziet

Omdat het nooit op één moment gebeurt.

Er is geen dag geweest waarop iemand besloot: vanaf nu werken wij zoals dit pakket het wil. Het is honderd keer een kleine toegeving geweest. Deze ene keer maar even handmatig. Dit veld vullen we voor de vorm. Die stap slaan we over want het systeem kent hem niet.

Elk van die keren was verdedigbaar. Bij elkaar is het niemands ontwerp meer, en dat is precies waarom het onzichtbaar blijft: er is geen schuldige en er is geen moment.

Waarom het ertoe doet

Voor het werk dat bij iedereen hetzelfde gaat, maakt het niets uit. Een factuur is een factuur.

Het gaat om het andere deel: het stuk waarin jij afwijkt van de rest. De volgorde waarin jij dingen aanpakt, de uitzondering die je maakt voor een vaste klant, de manier waarop jij een prijs opbouwt. Dat is meestal precies het deel waarmee je je onderscheidt.

En dat is ook het deel dat het minst goed in een standaardpakket past. Dus dat is het deel dat het eerst wordt weggeschuurd.

Wat ik er niet mee bedoel

Niet dat je je pakketten weg moet doen. Dat is bijna altijd een dure oplossing voor een klein probleem, en ik heb vaker geadviseerd om iets te laten staan dan om iets te vervangen.

En ook niet dat elk handmatig klusje weg moet. Niet elk overtypwerk verdient een koppeling, soms is de handeling goedkoper dan de oplossing, en dan zeg ik dat gewoon.

Wat ik wél bedoel: weet welk deel van je werk zich heeft aangepast, en of dat het deel is waar je geld mee verdient.

De vraag die het zichtbaar maakt

Eén vraag, en het antwoord komt meestal meteen:

Als je software morgen precies kon wat je wilde, wat zou je dan anders doen dan nu?

Wie daar binnen tien seconden iets op weet, heeft er al vaker over nagedacht. Wie moet nadenken, zit vaak zo diep in de gewoonte dat het antwoord er niet meer is. Allebei zeggen ze evenveel.

Waarom ik dit niet aan een tafel kan vaststellen

Op papier klopt elk proces. Iemand tekent het, de pijlen wijzen de goede kant op, iedereen knikt.

Maar de plek waar het wringt staat nooit in dat schema, want hij is te vanzelfsprekend om te noemen. Iemand kijkt nog even iets na “want anders gaat het mis”. Iemand houdt een lijstje bij naast het systeem. Iemand belt liever dan dat hij het invult.

Die dingen zie je pas als je ernaast staat. Dat is waarom ik eerst kom kijken en niet begin met een plan.

En dan?

Soms is het antwoord een koppeling. Soms een klein stuk eigen software naast wat er al draait. Soms blijkt er helemaal niets gebouwd te hoeven worden en is er iets anders aan de hand, en dan zeg ik dat ook.

Wat het nooit is: alles vervangen omdat er iets knelt. Daar is het te duur voor en meestal ook te riskant.

Zullen we het eens hardop nagaan?

Je hoeft er niets voor voor te bereiden en je hoeft niet te weten wat je zou willen bouwen. Vertellen waar je elke week tegenaan loopt is genoeg, de rest volgt daaruit. Zo werkt hardop meedenken ook.

Bel me op 036 52 98 447 of mail marc@herdes.nl.