Tachtig en honderdtwintig
Het is mij ooit uitgelegd als twee helften: de ene werkt tot tachtig procent, de andere op honderdtwintig. En laat die honderdtwintig nou net de creativiteit zijn. Zo is het mij verteld en zo is het blijven hangen.
Ingesproken door Marc Herdes · Almere · uitgeschreven op
Ik begin liever met iets anders, want dat legt beter uit waar het over gaat.
Wat doe je als je geen kleuren kunt herkennen? Of letters? Je zoekt omwegen, zodat het
alsnog werkt. Je neemt nooit de makkelijke weg, want die is er voor jou niet. En daar word je
goed in.
Wat is er toen tegen mij gezegd?
Dat je twee helften hebt: de ene werkt tot tachtig procent en de
andere op honderdtwintig. En laat het nou net die honderdtwintig zijn waar creativiteit en
buiten de lijnen denken vandaan komen. Dat is mijn superpower.
Ik zeg er meteen bij dat dit een beéld is en geen biologie. Zo is het mij ooit
uitgelegd, het is blijven hangen, en het klopt met hoe het voelt. Het is geen onderzoek en ik ga
er ook niet mee doen alsof het dat is.
Een beeld, geen biologie. Maar het klopt met hoe het voelt.
En die tachtig dan?
Die vind ik niet erg. Daar heb ik een creatieve oplossing voor gevonden.
Dat is eigenlijk het hele punt van dit verhaal: niet dat er ergens honderdtwintig staat, maar dat
je voor die tachtig iets moet verzinnen — en dat je dat verzinnen dus jarenlang oefent.
Ik heb ADD, en ik noem dat voluit mijn superpower. Niet omdat het een voordeel is dat je
cadeau krijgt. Wel omdat je nooit de standaardroute hebt kunnen nemen, en daardoor geoefend bent
in het zoeken naar een deur die wél opengaat.
Heb je dat nodig voor dit werk?
Nee. Absoluut niet. En het is ook geen garantie dat je er goed in bent
— ik ken genoeg mensen met dezelfde diagnose die dit werk verschrikkelijk zouden vinden.
Het is geen eis en het is geen keurmerk.
Ik vertel het omdat het mijn verhaal is en omdat mensen die het herkennen er iets aan hebben.
Niet om er een categorie van te maken.
Wat koopt een klant er dan van?
De gewoonte, niet het kenmerk. Iemand die gewend is dat de voordeur niet
opengaat, gaat vanzelf om het huis heen kijken. Dat is precies wat je nodig hebt als een proces
vastloopt op een regel die ooit door iemand is bedacht.
Dat is dezelfde beweging als bij de baksteen en bij
de sticker op de telefoon: niet de discussie winnen, maar een andere
route zoeken naar hetzelfde doel.
Waarom vertel ik dit hardop?
Omdat ik het lang niet deed. Het voelde als iets uitleggen wat je liever
niet uitlegt. Inmiddels denk ik dat het precies andersom werkt: mensen doen zaken met een mens,
en dit hoort bij die mens.
Als het makkelijk kon, kon iedereen het.
Waarom dat werkt als je jezelf op de markt zet, staat op
jij wordt het merk. En wat er gebeurt als je te netjes naar
buiten treedt, op jullie zijn te mooi.
Wil je dit voor je eigen bedrijf uitgezocht hebben?
Schrijf in twee zinnen wat er nu gebeurt. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou veranderen, wat ik zou laten staan, en of het bij mij hoort of bij iemand anders. Een eerste gesprek kost niets.
Zit je hier tegenaan?
Vertel in twee zinnen wat er misgaat. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou bouwen, wat ik zou laten liggen, en of het bij mij thuishoort of bij iemand anders.