De koning van het schaakbord
Een klant wilde me dringend spreken, maar niet aan de telefoon. Of ik een privédetective kende. Wat er die middag aan die ronde tafel gebeurde staat sindsdien in mijn boeken.
Ingesproken door Marc Herdes · Almere · uitgeschreven op
Dit speelde rond 2016. Een klant zat met een probleem en wilde me spreken. Telefonisch
kon het niet, het moest persoonlijk. En of ik een privédetective in mijn netwerk had.
Die heb ik: een goede vriend, met een verleden bij de politie. Ik vroeg of hij meeging, en zo
zaten we daar met z’n drieën aan een ronde tafel, ieder met een bak koffie.
Wat was er gebeurd?
Er was iets gestolen, zei hij, en hij had ons werk alvast gedaan.
Wat er weg was: de koning van zijn schaakbord. De dag ervoor stond
hij er nog.
Wij luisterden zonder te lachen en zonder onze blik te laten fronsen. Dat klinkt als een
detail en het is het belangrijkste van het hele verhaal: hij meende het oprecht, en dan verdien
je een serieus gezicht tegenover je.
“Hij stond er gisteren nog.”
Wie had het gedaan?
Special forces. Ze hadden het op hem gemunt. Via het water waren ze gekomen,
in speciale pakken, aan zijn aanlegsteiger aan land, en zo naar binnen. Hij wist het zeker, en
hij wist ook wie.
Uit zijn printer haalde hij een uitdraai: de foto van iemand in uniform, met daarboven het
woord Rijkspolitie.
Mijn vriend vroeg voorzichtig of hij wist hoe oud dat document was — de Rijkspolitie
bestaat al heel lang niet meer. Dat wist hij niet, zei hij. Maar dit moest hem zijn. Dat wist hij
zeker.
“Weet u hoe oud dit document is?” — “Dat weet ik niet, maar dit moet hem zijn.”
Wat was de opdracht?
Heel Nederland af, alle campings langs, om deze man te vinden. Kosten wat het
kost. Voor een privédetective klinkt dat als een mooie opdracht. Dat is het niet, als je
vooraf weet dat je niemand gaat vinden.
Alles wat we probeerden om er wat werkelijkheid bij te halen, had geen effect. En we wisten
allebei dat nee ook geen antwoord was: dan komt hij morgen terug, of gaat hij naar iemand die er
wel geld voor rekent.
Wat heeft hij gedaan?
Hij is twee campings langs geweest, heeft foto’s gemaakt, en is
teruggegaan met de mededeling dat het hoogstwaarschijnlijk inderdaad die man was geweest —
maar dat hij inmiddels naar het buitenland was gevlucht en op dit moment onvindbaar is.
Mag dat wel?
Dat is de vraag die je moet stellen, want wat daar gezegd werd was niet waar.
Het was niet bedoeld om te liegen en al helemaal niet om iemand te bedonderen. Het was bedoeld om
rust te geven aan iemand die de werkelijke uitleg niet kon aannemen.
Ik weet niet zeker of dat de juiste oplossing was. Ik weet wel dat de andere route —
volhouden dat het niet zo is — die man niets zou hebben opgeleverd behalve het gevoel dat
niemand hem geloofde. En dat is geen mooier alternatief.
Wat heeft het gekost?
Niets. Er is geen rekening gestuurd, door niemand van ons. Ik zeker niet,
want het is mijn werk niet — ik was er alleen bij gevraagd als bemiddelaar.
Niet alles hoeft geld te kosten. Rijker word je ook van een ervaring die je nooit meer vergeet.
Wat is de les?
Dat je soms iemand helpt zonder er iets voor te berekenen, alleen om hem een
rustig gevoel te geven. Niet alles hoeft geld te kosten. Rijker word je ook van een ervaring die
je nooit meer vergeet.
Dat staat een beetje haaks op wat ik elders op deze site schrijf, over
een gezond bedrijf dat een plak kaas verdient. Allebei waar:
je moet weten wat je waard bent én weten wanneer het er even niet toe doet.
Dezelfde beweging als bij de sticker op de telefoon en bij
de baksteen: niet de discussie winnen, maar het probleem oplossen dat
er werkelijk ligt.
Wil je dit voor je eigen bedrijf uitgezocht hebben?
Schrijf in twee zinnen wat er nu gebeurt. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou veranderen, wat ik zou laten staan, en of het bij mij hoort of bij iemand anders. Een eerste gesprek kost niets.
Zit je hier tegenaan?
Vertel in twee zinnen wat er misgaat. Je krijgt een eerlijk antwoord: wat ik zou bouwen, wat ik zou laten liggen, en of het bij mij thuishoort of bij iemand anders.